اسباد در واقع، همان آسیاب بادى است که در ابتدا به آسیاى بادى و سپس به آسباد تغییر نام داد. ایرانیان از دیرباز انواع آسیا را براساس شرایط اقلیمى که در آن مى زیستند براى آرد کردن گندم و تهیه نان که جزو اصلى ترین غذاهاى آنها به شمار مى آمد احداث مى کردند. بر این اساس، در اقلیمى که از آب فراوان بهره مند بود، انواع آسیاهاى آبى (آسیاب) و در مکانى که وزش باد غالب بود، آسیاى بادى (آسباد) رونق داشت. در تعریفى دقیق تر، آسباد، گونه اى آسیاب است که نیروى جنبشى آن از راه باد فراهم مى گردد. آسبادها از مهمترین سازه هاى معمارى کویرى ایران به شمار مى روند. این سازه کوچک و به ظاهر ساده نمایانگر تلفیق هنر و دانش معمارىاست که ویژگىهاى فنى و مهندسى بسیار ارزشمندى در آن نهفته است و مىتواند به عنوان میراثى از دانش پیشینیان این سرزمین در بهره بردارى مناسب از اقلیم و شرایط محیطى به نسلهاى آینده معرفى گردد که در جهت مرتفع ساختن ابتدایى ترین نیاز آنها یعنى تأمین خوراك طراحى شده است. آسبادها یکى از بزرگترین مجموعه هاى خشت، گل و چوب در ایران هستند. از آنجایى که باد عامل اصلى چرخش آسباد هاست، مراکز اصلى ایجاد آنها، مناطق بادخیزند. بدین ترتیب خواستگاه آن را میتوان منطقه سیستان دانست.

رایحه اى که خبر از اصالتى انکارناپذیر مى دهد. عطرى نفیس که مردى جسورو اصیل، با نگرشى عمیق را به تصویر مى کشد. تعادلى کامل بین غرور و فروتنى، ترکیبى بى همتا که قدمى فراتربه سمت هنر و حفظ میراثى ارزشمند محسوب مى شود.